راستی مگر چند ترانه تا مرگ باقی است ؟

پس بیا

پس بیا تا شراب زده جام نگاه تو باشم

تو راز ابدی من هستی

تو را به هیچ کس نخواهم گفت

الهه بشارت در خنده های تو زاده می شود

بسان عروسکی لطیف در دستان کودکی لطیف تر

بیا

بیا تا شراب زده جام نگاهت باشم.

                                          ساده بینهایت سبز

ای گل  

 همه برگهای تو

همه عطر افشانی تو

و همه خارهای تو را

 دوست دارم

برگهای تو دلیل زنده بودن من

                          عطر تو دلیل سرمستی من

                                              و خارهای تو دلیل مرگ من

                                                                  خواهدبود.                                

انگار همین دیروز بود

تصادم ابرهای پدر و مادر

و بعد رعد و برق تولد

و بعد رگبار بی امان همان کلمه کهنه

که همیشه از نو به سراغم میَ آید

میان سایه و آفتاب

چه فرقی می کند

همواره سایه روشن پیروز می گردد

و میان زندگانی و مردگان

عشق

جدید ترین کلمه قدیمی دنیا

چگونه میتوانم مرد با اینهمه عطش به زندگی؟

یاسها قدر پرپر شدن پیچک را می فهمند

قدر یک دارکوب را تنه پیر درخت

قدر شب را شبنم

قدر شادی را ماتم

می شود غصه ها را شیشه ای کرد و شکست.

چشم را روی جداییها بست.

گوش کن ،

صدایی که آغازگر یک رویاست ،

ویران شدن دیوار انتظار من به تو خواهد گفت:

                                                          بگذار برود !

   ساده بینهایت سبز                                                                                                                                                                                                                                                                      

چقدر واژه انباشته شده دارم که میهمان تو کنم            

و اغلب هیچکدام 

شایسته شراکت در وصف 

تو نیستند

می ماند شرم سکوتی ،شراره اشکی ،آذین لبخندی

قدم رنجه به ماتم سرای هر کس که رسیدی

شبخوش سرای بی فنایش کردی

ساده بینهایت سبز

همه ترانه ها شنیدنی هستند و شیرین

وقتی که من به یاد تو  آنها را می شنوم.

یک دشت

یک صدا

دشت بنفشه های شفا بخش

صدای سکوت نسیم

و آهویی که می دوید

بنفشه ها را له می کرد و

سکوت را می شکست.