گریه کن ای دل به حال بی نوای بی کسی

همچو شمعی آب شو در شعله های بی کسی

درد دل با کس مگو ، ای دل بیا افسانه شو

هم صدا با مثنوی ، با سوز نای بی کسی

عشق یعنی سوختن در آتش دلدادگی

چشم دل دادن به دست ناخدای بی کسی

سالها در بی قراری ، در امیدی سوختن

لحظه های غمگنانه در هوای بی کسی

د رخیالی مبهم از یک آفرینش ،یک تپش

چون پرستو پر کشیدن در فضای بی کسی